Finally, the beginning....

You can read the previous posts here.

When I opened my eyes, Ashok was carrying me ((I made a mental note never to make fun of his body building again) with an extremely concerned expression . After he laid me down on the bed, he told me I fainted. I was shocked, I had never fainted before, ever. For that matter, I had never been admitted to a hospital or had IV and various things stuck to various places ! It was a day of firsts !

The nurse then explained to me that I had lost 1.7 litres of blood (women normally lose 0.4 to 0.5l during delivery) since it took a while to locate the source of the bleeding and stop it. She said it was a miracle that I actually wanted to stand up and managed to do so. The reason she let me do it was because she wanted to see how far I could manage. She gave me a couple of tablets for the pain and I slept and I slept while Ashok took care of both his girls.

In the morning, after spending time with Sahana, I was getting restless waiting for the doctor. I wanted to know when I could take our little girl and go home. When the doctor arrived, she checked me and the good news was that the tampon had successfully stopped the bleeding but the bad news was that it had to come out. If inserting it was painful, removing it was 10 times worse ! When I think about it now, I am actually immensely proud of myself and my pain threshold !

The doctor then asked me if I could stand up. After the previous night's episode, I was a little wary and when I stood up, I was relieved that everything in the room was still in focus. The relief encouraged me to slowly walk around the room. The doctor was happy. She was trying to decide if I would need a blood transfusion. As I displayed reasonable energy levels, she thought that I would do well just with an iron injection (that would help generate my own blood)  instead of a blood transfusion. She only cautioned me that I would have to take a lot of rest and avoid any stress (which included taking long walks, climbing stairs etc.) in the first couple of weeks to give my body time to generate all the blood that had been lost.

A couple of hours later, after thanking everyone, we finally took Sahana and headed home. 

When Ashok was fixing her car seat, I looked at him and vowed to myself that I would never again fight with him for petty things (notice the hidden disclaimer ''petty'' - how can I completely stop fighting with him....life would then be too boring :D). For all the love, care and support he gave me throughout the pregnancy, during the delivery (and now), I was (and am) immensely happy and inordinately proud to be his wife !!

Some words for wisdom for all moms and dads-to-be:

• Stop trying to plan and control everything - Be it the birth plan or anything else, pregnancy and child birth come with their own load of surprises. So go with the flow. Just breathe, relax and believe that things will go well. This is especially a learning curve for when the child arrives because then things are truly out of control. 

• Trust your midwife and/or doctor: It is extremely important to have a midwife/doctor you completely trust. Irrespective of everyone around you, they are the medical experts whose opinion counts when its time to make a crucial decision.

• Remember, pregnancy is not an illness: Just because you are pregnant, it doesn't mean you have to stay in bed all day (there are exceptional situations). You can stick to your routine as long as you are not exerting yourself too much. For example, my colleague is a runner (i.e she runs every day) and since she is used to running she ran until her 34th week ! Obviously you can't begin training for a marathon when you are pregnant, but you can continue doing what you did before, as long as your body can handle it.

• Natural childbirth is preferable but keep your options open: While natural child birth without any medication or induction is definitely the way to go, have a plan B when there are complications. Look into pain medication options (there are quite a few) so that you understand the pros and cons. For example, not everyone can have epidural. One criterion is that you should not have had back problems or pain. Also not everyone reacts to the epidural the same way, for some women, the pain relief is only partial or its too late in labor for epidural to be administered. 

• Keep the communication loop as small as possible: While you would need support from the family, there is no need to inform every aunt, uncle and cousin that your labor has started, especially if they do not live in the same city or country as you do. This will only make them feel helpless and anxious, which would result in multiple phone calls that you neither have time nor patience to handle. For example, we only informed appa and amma after calling the midwife. Similarly we didn't inform anyone in India (including Ashok's parents) that I was in labor. Ashok only called them after Sahana was born.

• Remember the value of positive energy: The more nervous you get, the more adrenaline your body produces and this inhibits oxytocin (the hormone needed for contractions), so remember your breathing exercises and do them. Listen to something you like or do something you like (read a book or watch a funny movie), recollect all the happy memories from your pregnancy and above all, remember all the good wishes from near and dear ones. There is immense power in positive thoughts !

• Find the line between well-informed and ''over-informed'': Attend a maternity class or a course to understand the various terms and to be prepared, especially if you have a desi family, you might have to contend with a lot of superstitions and knowing the actual facts would help. Note that there are a lot of beliefs based on actual facts but telling them apart is not easy, if you are not well-informed. At the same time, reading every thing that Google churns out will only give you nightmares ! 

• Keep the Dad involved: Even if you have a big family of aunts, grandmothers and a whole horde of women to help, it is always important to keep the dad involved. This not only enhances the emotional attachment between the child and the father, but it also helps keep husband and wife close. Many couples drift apart once a child arrives, because the woman is always busy with the child and the man feels left out and less loved. Remember that the grandmothers and aunts can't be around for ever, so it always helps if the dad knows how to change a diaper or sterilise a bottle !

And above all, cherish this time - pregnancy and child birth come with a load of work but also bring with them tonnes of happiness and joy and as years go by, its the happy memories that will stay with you !

With all this behind you, you then have something wonderful to look forward to - being a parent ! 

My more-than-perfect little one - Part III

In case you missed the previous part, you can read it here.

I woke up, saw Ashok and wondered when I got back to my hospital room from the OR (where the epidural was administered). I was told that I had been asleep for nearly an hour. I was shocked and asked ''Does that mean I am not having any contractions at all?'', the doctor smiled and said ''No, it means the pain medication is working perfectly''.

She checked me and found out that I was 4cm dilated, still a long way off from the needed and elusive 10cm. I gave a wry smile - I had thought of a Friends epsiode (the one where Rachel has a baby), where Rachel's dilation is really slow and after nearly 24 hours when the doctor says she is 4cm dilated, Ross who has been by Rachel's side all along and is exhausted and is taking large sips of water, stops and shouts in desperation ''How can she be only 4cm dilated ? I am dilated 4cm'' ?!?

The doctor suggested giving me oxytocin intravenously. Oxytocin is generated by the body to help increase the frequency of contractions and hence dilation. Giving oxytocin via IV can make the contractions more frequent and hence, more painful. Since I was already on pain medication, the doctor wanted to take advantage of it and help speed up the dilation process. Once again, after making sure that it cannot have any negative effects on the baby, I agreed, only after shedding a few more tears (well, I am likely to blame the hormones). When I think about it now, I am glad I cried instead of being mean and rude to the people around me, like Rachel does.

Once the IV was in place, I drifted off to sleep again. 2 hours later, I woke up feeling undue pressure on my pelvic floor. I informed the nurse who was checking on me and she immediately fetched the doctor. I was nervous - was something going wrong ? The doctor came, checked me and when she said I was 10cm dilated and the pressure I was feeling was nothing but my body's way of asking me to push, I couldn't believe my own ears !! It was then 6:30pm on monday, June 24, exactly 41 hours after my first contraction.

I steeled myself to push (I was always told this was the hardest part). I pushed 4 times and at 6:42pm, our beautiful little girl was born !! She was perfect - weighed 3.54 kg and got an apgar score of 10 !! In 30 minutes, she was cleaned up, dressed and was drinking from me. And yes, the cliche is totally true - Once you hold your new-born, you forget all about labor and the pain and at that moment, nothing else matters ! And I cannot describe the happiness I felt, when smiled at us (yes, she did, on the day she was born!!)....

Even during pregnancy, I always told Ashok that if they took the baby out of the room, he was to leave me and follow the baby instead, just to know what was happening. Truthfully though, I always had this irrational fear (probably from watching too many bad movies) that the baby would get switched. I don't mind getting a different baby but my question always was ''what is the guarantee that our baby would end up with parents as nice as us?!'' and Ashok would always respond the same way ''oru payithiyatha kalyanam pannindu kashta padaren'' !!

The reason for the digression was because MMC Veldhoven made all this irrelevant. The room was completely equipped with everything needed for the baby, so she never had to leave the room and was always in my view.

Photo shows the kraamsuite (delivery room) in MMC Veldhoven. Restroom, changing table, sink/cleaning area are not shown in the picture. I was in this room throughout my stay (except when I was taken to the OR for epidural)

Seeing my little girl, all the time, definitely made things a lot easier. Sahana had happily gone to sleep.

But my ordeal was not over yet. I had only a couple of stitches and they were done long ago. But still the doctor was busy with me and I failed to understand why. Then she explained that I was still bleeding and they were unable to locate the source. After nearly 40 minutes, they determined that it was a ruptured blood vessel. Unfortunately they were unable to access the blood vessel, irrespective of using all kinds of paraphernalia. So they were contemplating whether to take me to the OR to surgically stop the bleeding.

Since any surgery comes with inherent risks, my doctor came up with another suggestion - to stop the bleeding by applying pressure on the blood vessel using a tampon (the size of a kitchen sponge, I am not kidding!). The term ''dying of pain'' suddenly became all too clear to me. I later remarked ruefully to Ashok that for all the pain, it would have been nice if we had had twins !!

I was too tired to eat, but managed to have some brown toast with jam (perfect food for labor actually, easily digested and gives a sugar boost), fed Sahana again and then after a short nap, asked the nurse if I can stand up (I had been lying down for nearly 12 hours). She helped me with all the gizmos I was attached to and I got up after what seemed like gymnastic manoeuvres. I thought standing up would make me feel better, instead I felt like the room was spinning and the next minute, everything became dark.

I promise there is just one more post on this subject. The reason I am going into detail is because I want to share some lessons learnt with moms and dads-to-be and if my story helps even one of them, I would consider these posts time well spent !

An ode to Sowmya....

....was written on a paper that I came across today. Well, let me rewind to 15 minutes ago......

I was turning the house upside down to find an important paper for filing our 2010 taxes. The paper was related to Ashok's work and although he insisted that he gave it to me, I couldn't find it with the rest of the paperwork and I had already spent 2 hours going through everything I had. So as a final resort, I went for the ''document bag''. The so-called document bag belongs to Ashok, where he meticulously saves everything from credit card bills to receipts to tax documents year-wise and I have strict instructions not to mess with it.

I figured (like all women...rolling eyes) that as long as I was careful in placing everything like it was stored, there is no harm in checking if the paper was in it. After a few minutes, I came across a bunch of train tickets (thanks to our long distance relationship) and I was just about to move to the next section when I noticed the word ''ode'' and ''mya'' in Ashok's calligraphic handwriting. I pondered just for a few seconds before curiousity overwhelmed me and I was rapidly drawing it out of the bunch.

A quick detour - I am not a fan of poetry, especially those that compare a girl to a flower or a moon. I am not against romance, its just that I like it with a pinch of reality. I find coming home to a warm meal (surprise dinner) after a long day at work more romantic than getting a bunch of roses while at work. I would consider the former comforting, caring and thoughtful and the latter, a nice thought but an unnecessary public display and a waste of money.

Back to the ode - It was on the back of a used train ticket (which is usually an A4 print-out) and it looked like he started writing it to while away the time during the journey. Although I started reading it with a mischievous grin (while I was mentally planning on how to make fun of him!), I had tears streaming down my cheeks when I finished it, with a rush of affection for him (while I was mentally cursing the project deadline that kept him away this weekend).

The ode was simple, cute, extremely well-written with a reminder of how well he knows me and has noticed all my little quirks - some of them lovable, some of them annoying and yet funny. It wasn't blatant flattery but it was like seeing our whole life together on a piece of paper.....I loved it and will treasure it for as long as I live.

We have known each other for 10 years and have been married for 4.5 years and if after all this time, and amidst his hectic schedule, he still finds to write something like this (and feels shy enough to hide it in his ''document bag'') I should consider myself truly blessed :) !

PS: Now one of 2 things is going to happen - he is going to see my blog or someone who sees it is going to tell him. Either way, I am going to get an earful for touching the ''document bag''...well, I deserve it :D !

PPS: I had second thoughts about writing this blog but I told myself - The ode is personal, I wouldn't dream of sharing it with anyone else but the happiness and fierce pride that comes with it is meant to be shared :) !

PPPS: Oh..my, I still haven't found the paper that started it all....

Talking with Amma...

...about frivolous things like a poor-man's version of a complicated recipe or reliving her past like how she felt when Appa came for the penn-parkum ceremony was always something I enjoyed mainly because these occasions were rare and precious. Amma is/was working and was never a housewife. So with both of our schedules and with the menfolk constantly wanting our attention (while amma takes care of appa and Raghav, my job was mainly fighting with either of them either over a topic or over the remote :D), the only time this would happen was just before going to bed. Amma would bring me mango complan (yeah, that's right) to bed and while I sip slowly, the talking would begin.

After I moved to the hostel, these moments became scarce and almost disappeared when I came to Germany. I called/call home once a week, mostly on a sunday, since saturday became a working day for Amma few years ago. The call was always along the same lines, discussing the weather, my health and after marriage, Ashok's health and finally, discussing the likelihood of me becoming a mother in the recent future (read, she bugs me and I pretend to listen).

Today morning I was blissfully sleeping at 9:30 (I made a solemn vow to never wake up before 10am on a saturday unless there was a Rajini movie playing at 11am in the city centre) when the persistent ringing of the phone woke me up. I hurried to pick it up when I saw it was Amma and in spite of all the phones having caller id and me starting with ''solluma'', amma will always begin the call saying ''chowmee, amma pesaren''...and it always makes me grin.

She said she was at work and it was very quiet today since everyone stayed home to watch TV (hmmm...now why would that be :D ??) and she felt like talking to me. I was surprised, I began in a sleepy voice and slowly we talked about a lot, laughed, reminisced and finally when I hung up, I was plastered with a wide grin....we ''talked'' again like good old days, now the only question remaining is how I would satisfy my craving for mango complan now....?!!

Deepavali - Andrum, Indrum

I was looking at the video, it was made when Chowmee was nearly 5 years old. I was so glad Chowmee appa had thought of making a video and had later thought of converting the cassette to a CD. I loved to watch it and it always brought back a rush of memories.

Chowmee was 10 years old. It was 4am in the morning. I could already hear the crackers outside, the hustle and bustle of people in the building. I was still trying to wake her up.

''Ezhunduru chowmee, mani 4 achu!''

"Po ma, enakku thookama varudhu''

''Pattasu vedika poga vendama ? Pakathathu Chitra, Sreeya ellarum ezhundhuta theriyuma??'', I knew that would wake her up and it did.

After she drank her boost, I made her sit down on a stool in front of the bathroom to oil her hair.

''Yennai vechu vidaren vaa, athula kachinadhu, mudi vasanaya irukkum'', as she sleepily sat down on the stool, I sang ''Gowri kalyana vaibogame, Seetha kalyana vaibogame''. I know chowmee liked it when I sang this song. I couldn't help adding ''innum konja varushathala, chowmee kalyana vaibogamenu paduven''.

''kannu eriyardhu ma'' she screamed, when I was applying shikai to her hair and I scolded her, ''kanna irukki mudikonu sonnenolyo?''

After I washed her hair, I let her bathe and I took the new blue and white skirt and blouse remembering how she had wanted the black skirt and how upset she had been after I told her, ''Pandigai nal anniku karuppu potuka koodadhu'' and how she had come back to normal after we had shopped for some matching blue and white hair clips and bangles.

''Amma, naan kulichuten, en dress tha''

''Mudhala thalaya thodachu vidaren, inga vaa'', after drying her hair and taking a few strands from each side to do a small plait it in the middle, I told her, ''Pudhu dress kungumam thadavi vechurukken paaru, swamy namaskaram pannitu edhuthuko''

She came back in a few minutes and said ''Amma, inga paaru'' proudly displaying her new dress. I said ''romba nanna irukku, pattasu vedikarche white colora thodaikara thuni madhri akidadhe''. As she gave me an annoyed look, I smiled and said ''seri, seri, thatha paatikum namaskaram pannu''.

As she was ready to leave to join her other friends, I exclaimed ''Legyam sapda marandhutiye, anga dappala vechurukken, edhuthuko'' and continued to wake the others. When I came back from the bedroom, chowmee was still happily licking the legyam. I immediately took it away from her and said ''Ada ramachandra, adhu bakshanam illadi''. As she licked away the remnants sticking to her mouth, I remembered how she loved the Deepavali Legyam.

The others joined her in a short while and after 1 hour, they all came back, satisfied and hungry. Chowmee called out ''amma pasikardhu, bakshanam tha''. She always took one sweet from each kind I had made on a plate and the mixture in a cup with a spoon. Chowmee appa always said ''ava mattum dhan methodicala sapadra''. She would take them with her and either sit at the window sill watching birds (there would many kinds of them flying around behind our house) or sit next to paati and ask her for a story.

Very soon, weary from having woken up early, she would nap on paati's lap and when I asked paati ''amma, unga kal valika poradhu, avala bedla paduka vechudaren'', paati would cut me off and say ''kozhanda paduthunda kal valikuma enna?"

When chowmee was 14, she came home from school one day and said ''Amma, ineme naan pattasu vedika maaten''. When I queried her about what had happened, she said that she heard stories about child labour in Sivakasi and that many students in the school had made a conscious decision not to burst any crackers and she was one of them.

When she was 18, she was staying in the college hostel and had not come home for Deepavali since she had an exam the very next day. She said it was one of the toughest subjects and so she wanted to spend her time studying instead of traveling. I had called her at the hostel to make sure she had received the packet of sweets I had sent and she happily said ''Amma inga ellar athulayum sweets anupchurka, enga room poora sweet dabbava irukku, padikama ellarum nanna saptu kadai pesindu irukkom !''

When she was 21, she was in Germany. When I called her, I was surprised she was going to a lecture. I asked ''Deepavali anniku koodava lecture irukku?'' and she responded with an irritation in her voice ''Enna ma, Germans Deepavali kondaduvala illa namma kondadaromnu leave viduvala??''. I was afraid to ask if she had purchased a new dress or if she had any sweets that day. I knew the answers already. And when she said ''inniku mattum naan Madrasla nammathula irundhu irundha evalo jollya irukkum illa?'', I suppressed my tears and told her that she could plan to come the next year and fervently hoped she would.

When she was 25, I was expecting her call. I still couldn't believe that my Chowmee was all grown up, was married and it was her thalai Deepavali today and she was living 1000s of miles away. She had already refused my offer of buying a pattu sari for her and a pant-shirt for Mapillai and sending it by post. When she called, she said ''Amma, inga Indian communityla oru party irukku. Adhuku innum konja nerathula naanga po porom'', I was happy that she was celebrating thalai Deepavali with her husband and that's what mattered.

When she was 26, she was in Chennai for the Grihapravesam of her house and I was overjoyed when she decided to stay for Deepavali. I knew she would stay at her in-laws' place but I also knew that I could visit her there. I celebrated Deepavali with my little girl after 10 years.

A sudden ringing jolted me out of my reverie and when I realised it was the phone, I answered it eagerly. Hearing ''Amma, chowmee pesaren'' always made me happy. She was calling from work to wish me and after giving her my Deepavali Asirvatham and speaking with her for a few minutes, I knew it was time for her to go back to work. After she hung up I realised that Deepavali simply wasn't the same anymore...maybe...maybe it will change when chowmee's little girl or boy is around....

Parenting Parents !

When I planned my trip to India this year, I had some definite goals which were very different from the usual to-meet and to-do list ! The goals were all related to parenting parents !

I have heard from friends that parenting children is tricky because they are stubborn, cannot be reasoned with and have to be dealt with a lot of patience. They also need a lot of tough love, which isn't always easy because their tear-welled eyes can melt anyone's heart. I have realised in the last few days that this is exactly the same with parents !

For the last few years I have tried 2 things with them - one, asking them to move to a bigger and comfortable house and two, making them health conscious. Since I had miserably failed in accomplishing this through email and phone, I decided to try my hand in person.

The first road block is getting past all their pre-conceived notions. They are convinced that the area they live in is the only place in Madras without drinking water problems, excessive power cuts and burglaries! I can understand their reluctance in having to move out of a place they have lived in for the last 30 years...I am very attached to the house too because it is a place I grew up in. But the only way I can afford a bigger house in this area (where a 1000 sq.ft apt costs more than 1 crore!!) is if I take to smuggling! In spite of me explaining to them that they don't have to sell this house and they can come back here anytime they want, they still wouldn’t budge.

The second road block is making them listen to someone they brought up - "engalukku onnum theriyamala unna ivalo dhooram valarthu vitturkom ??" is a question I have had to answer almost every alternate day. My constant response was "apdi valarthu vitta neenga sowgaryama irukkanumnu naan nenaika koodadha??”. If they choose to live in small house, they should also choose to have only fewer items…but no….everytime amma gets a kitchenware (be it a ladle or tupperware), she insists on saving it for me …ada kadavule!

The third and the most annoying road block is their ''you are a NRI'' attitude. What drove me crazy was them saying – “You live in a pollution-free city and in a luxurious apartment, so everything here looks small and dirty to you”….and a part of it is not even true, I live in a small and simple apartment and I am not even that picky about keeping it spic and span and they know it (they have seen 1000s of fotos!!)….it is true that my thoughts about lifestyle and health have changed considerably after coming to Europe but not to an extent that I would consider everything back home small and dirty!!!

After hours and hours of argument, I finally resorted to emotional blackmail and told them that unless they took actions w.r.t the house and their health, there will be no discussion about grandchildren! For good measure, I also painted a very clear picture – where would we stay if Raghav got married and both he and I came home with our spouses to visit you? How would you come all the way to Germany to be with me if I was in the family way and the doctor forbade me from traveling, shouldn’t you be fit enough to help me?

This worked like a charm and showed once again how (desi) parents think of nothing else but their children and how every little and big thing in their lives revolve only around their kids !! They immediately started following most of my health related tips and appa is now house-hunting. I am keeping tabs on them and getting regular updates (so far, so good, Dear God, please do not jinx it). At this rate, I have to start worrying about my side of the promise…uh…oh…

Dr. and Mrs. Ashok

I first met Dr. and Mrs. Ashok on May 12th. I was invited to Ashok's defense at the University of Twente and also the reception and the dinner party that followed the defense.

I had asked around about the Defense and learnt the following

- It is a very traditional ceremony that is planned to the minute.

- The ceremony is open to the public and notices are put up in the University.

- The candidate has 15 minutes to do a presentation to the public.

- The committee should comprise of at least 5 professors besides the candidate's supervisor and professor. They should have already read and approved the thesis for the candidate to get a date for the defense.

- The committee enters only after the presentation is complete since they have already read the thesis.

- The candidate now has to literally defend his thesis for 45 minutes against these formidable (read learned) opponents.

- The candidate has two helpers, known as Paranymphs who provide moral support during the defense.

- After the defense, the committee has 15 minutes to decide if the candidate deserves the doctoral degree.

- If yes (which is mostly the case), the Dean of the University presents the degree.

And now for some fun facts

- There is a timekeeper with a fancy black robe who comes in with a staff (or a sceptre) and bangs on the floor to indicate ''start'' and ''stop''.

- She interrupts the defense exactly after 45 minutes even if the candidate is in the middle of answering a question. So if the defense is not going too well, the candidate prays for the lady with the staff :D !

- All members of the committee wear fancy robes and when they speak they have to wear matching fancy hats :D !

- The Dean wears a fancy necklace (like a king!) and begins the session by banging on the table with a gavel and says ''The doctoral committee is now in session''.

- Once the degree is presented, the candidate's professor shares some fun facts about him with the audience.

When I first saw Mrs.Ashok, she was talking, having fun and going around with her camera but a few minutes before the defense, she took her position next to Ashok and started playing the gracious hostess. It was very funny for me to see her standing there in a very formal pose and welcoming every guest with a ''nice to meet you'' (since it was her first time meeting many of those people) and/or ''thank you for coming''.

She had also given me a heads up that the presentation would be very easy to understand since the candidate usually tones it down for the audience and Ashok had even come up with some funny slides and analogies. She was right, I understood everything and completely enjoyed the presentation. Then came the nerve-wrecking part - Ashok being questioned by 8 technical Czars in front of almost everyone he knew in town ! I thought he carried himself very well and even though there were a couple of questions he gave a probable solution and admitted not knowing the actual one. This is very tricky because it is always tempting to give some answer and if its a totally stupid one then one gets into a lot more trouble than simply saying ''I don't know''.

It was also amusing for me to see his wife sitting in the family row, all tense with her hands clasping and unclasping during the questioning session. She then confided to me that she never realized how nervous she was until she saw the photos ! She knew what the thesis was about and had also discussed probable questions with him, so the anticipation made her tense too ! She was all happy when the time keeper walked in, she knew, the ordeal was finally over.

Then came the proud moment - the Dean awarding Ashok the highest academic degree there is ! What was thoroughly enjoyable was a speech by Ashok's Professor about him. He was a good orator and had put some thought into the speech, was both serious and amusing. Everyone laughed out loud when he said ''We had initially planned to have only Europeans or just Dutch for this position and so had placed the ad for it in Dutch....but the Indians were coming !''

All along there were two professional photographers who kept clicking away to glory and making people wonder until they were told that they were both friends of Ashok who had declared that this was their gift to him.

After the dean declared the doctoral committee meeting was closed, everyone stepped out to have drinks (they had to open the Champagne) and to me it looked exactly like a wedding reception - Dr. and Mrs. Ashok standing and smiling, with people queuing up to greet them, giving them presents, professional photographers taking pictures and then finally moving along to drinks and dinner.

After dinner, there was another round of presents when Ashok's colleagues gave him a chess board - the only one of its kind in the whole wide world - that they had manufactured in the lab with some substrates and materials (that I cannot discuss here) used in their polymer research lab and they said ''blood, sweat and tears'' when they gave it to him since it had really taken a lot of time and effort to get it done and it was accompanied by some really good and ready made chess pieces! In return, the couple also had thank-you presents that were well received.

Before everyone started getting drunk, his wife showed a movie (thanks to windows movie maker) about Ashok, how he got there, what others think of him...she had intended it to be funny and thankfully the audience saw it the same way...everyone had a good laugh and the laughter continued long into the night.....

The day I met Dr.and Mrs. Ashok....., a day that will stay in my memories forever.....

PS: Ashok gets embarassed everytime someone calls him Dr.....I can't wait to see his expression when he reads this post ;) :D

When parents become children...

What do I do when...

..amma, who made sure that I have all my meals at the right time, is now not having any of her meals at the right time ?

..appa, who explained to me that spending too much time in front of the computer is not healthy, is now going to bed at odd hours because he is reading vikatan online ?

..amma, who used to go to the temple and do 108 pradakshinam each time I had an exam, is now not even able to walk to the temple ?

..appa, who played tt with my brother and taught me to how ride a bicycle, is now having trouble with climbing stairs ?

..it takes me 10 phone calls of yelling, begging, blackmailing to get them to go to a medical check-up when they did all they could to prevent me from having a single sick day ?

..all my suggestions for healthy eating habits, exercise does nothing except make appa call me HM (headmistress) ?

..a comparison with other healthy relatives for the sake of motivation ends up only hurting amma ?

..I have to teach discipline to someone who taught me the word, its meaning and also how to practice it?

..I want to bring them to Germany, show them where I studied, where I work, where I live all along knowing that it might be too risky with their current state of health?

..I want to fulfill appa’s dream (from ever since he was boy) to visit Switzerland and the feeling of exasperation drives me mad since it is so within reach (Zurich is 4 hours from Munich) if he was a tad healthier?

I am now ridden with guilt, caught in a realm of helplessness that drives my temper levels to unfathomed heights and I keep thinking that the only way to take care of ‘children’ is to be with them and force them to do what is right...So makkale, the next time I come to India and you do not get to see me or speak to me then you should know that I am busy being a parent !

Gold fish translator:
Amma – mother
Appa – father
Makkale – people
Pradakshinam – sanskirt for going around in a circle (in a temple) as a form of worship

Parents and Technology

It was the year 2000, when PCs were becoming affordable and the first time I sat at my computer at home, I felt like a space scientist in front of the panel (you have to imagine one of those sci-fi movies with nerds who eat and sleep in front of the monitors) and I had just opened MS word to type an email (those were the days where you type elsewhere and do a copy paste since you did not want the phone line to be busy for a long time and have your parents yell at you for that !) and did not notice appa walk in to the room. He had been observing me for a while, and then remarked ''nee en ivalo slowa type panra'' (why are you typing so slowly?) and I remonstrated with passion ''idhu onnum slow illa, en ganglaye naan dhan fasta type pannuven, unnala idhu kooda mudiyadhu'' (This is not slow, I am the fastest one in the group and you can't do any better).

He just smiled and left and I made a mental note that I would prove that I do type faster. The next day, I was typing a SOP (statement of purpose) from some notes I had made in the college bus and I left it midway to attend a call. I come back to find appa almost having finished the SOP and I was gaping at the feverish speed he was typing in.

He grinned mischievously and said ''You forget that almost everyone in my generation learnt typing and the keyboard is no different from a typewriter'' and went away humming ''enkitta modadhe.....'' and enakku 1000 watts bulb erinjidhu !

Although I have lost patience, unreasonably, with amma and appa many times while trying to explain to them today's technology, I would also be amazed at how much they cope with at their age, given their limited time and exposure. Appa takes the cake here.

I went home in 2005 after nearly 3 years and having enjoyed a home-meal, I was talking with appa when he says ''Can you help me with my LAN settings??''....I blink at his usage of the word LAN for obvious reasons, while he continues, much to my chagrin and amusement, ''LAN na local area network''...I laughed out loud and asked him why and he goes to explain how he had set up two computers at home - one for my brother and one for himself and how they were using a router so that both computers would have access to the internet. Clean Bowled.

Both amma and appa take computer as well as internet lessons at work since they have to cope with computerized systems and yes, they do frustrate me at times asking me to explain how drag and drop works (ada rama...) but when I look at some of the unbelievably dumb questions I get from this generation, I tell myself that I have to give them credit.

Amma is stubborn about her mailbox messages. Any time she calls me and gets my mailbox, she says ''amma calling'' in a very strict robotic tone and hangs up....ROFL ! Once she did that to me thrice on a work day and when I called back I was so anxious as to what was going on and when I heard that her cousin's son was getting married, I snapped.

idhuku dhan ivalo vaati phone panniya ? idha messagela sollalam illa ? idhukaga naan office lerndhu kavala pattu phone pannen - Is that why you called ? Couldn't you have left this as a message ? I had to call from work since I was worried

and she replies in a confused tone

mailbox kitta sonna epdi unkitta solra madhri irukkum ? - how is talking to a mailbox the same as talking to you

and all I managed to say was hehehe, nee irukiye.....

And then there is the chat. Many people, I have noticed, fail to grasp the meaning of chat. The reason I chat and not call is because (ofcourse the former is free) chat allows one to multi-task and you can get other things done while still chatting with someone. It completely annoys me when someone asks, you there or you busy when I haven't replied within the minute - defeats the whole purpose. Of course there are times when you need to be 100% there but not for every ''how are you'' chat. This is why it was amazing when appa was chatting with me and didn't ask ''you there'' even once !! He would type really long messages (he is good at typing, remember?) and assume I would either read it then or later as offlines - perfect !

Last week, he hit a new high when I sent him an email and received the following response:

Hello Sowmya Gopal,
I've received your message entitled "oru mukiyamana matter". I wanted to let you know that you're on my Priority Guest List. Boxbe helps me manage my email by prioritizing messages from people I know. You'd be amazed at how much better my inbox is now. This is the only email you will receive about Boxbe from me and there is no need to respond.
Learn more about Boxbe.
Thank you,
VGopal

ROFL...ROFL....Idhu konjam over, illa ?

Its raining boost cake !

For perplexed readers, boost cake is a sweet made with milk, flour, sugar, ghee and our very own bournvita aka boost. I was reading another recipe when I came across the boost cake recipe in one of the blogs and it brought back all my memories of amma’s boost cake since she used to make it for every Diwali and I was always the taster. Like the blog says - Pop a piece into your mouth while its still warm, and melt away in ecstasy, as it melts in your mouth!.....just thinking of it makes my mouth water (actually have a lot of jollu in my mouth right now !!)

Ever since I read it, I couldn’t stop thinking about it and so mentioned it to amma on the phone. Without delay, amma prepared it, boxed it up and have my brother drop it off at my cousin’s place since my cousin was headed to Amsterdam in a couple of days. Amma had made 2 boxes – one for my cousins and one for me. Inga dhan kadaila oru twist – when my brother delivered it, he failed to mention that one of the boxes is for me. Afterwards I hear on the phone from some other cousins that the sweet was great and they all had it during the get-together and I am thinking ‘appo enakku?!’…then I learnt about the ‘twist’ and thought ‘ahaa...' and I discussed my sogam with my best friend, who is incidentally married to one of my cousins (yeah, yeah, I have many of them :D) and then forgot about the whole thing.

Last weekend when Ashok came home he says ‘I have a surprise for you, a surprise that will make your eyes pop’ and he hands me a bubble-wrapped-over-an-aluminum-foil-inside-a-plastic-cover package (this would have really been one long word in German :D) and even when I feel it, I know what it is...I rip the package, microwave the boost cake and the first bite sends me to seventh heaven (whatever that means !)...then I learn that my dear cousin not only brought it with him to Amsterdam but decided to courier it to Ashok asap to make sure I get it while its still fresh…..Sowmya cousina kokka ?!

Today I learn that another courier is on its way. My best friend (who has a 10 month old baby), on hearing my soga kadai, immediately called amma, got the recipe, made the boost cake and sent it by courier to Germany…Sowmya friendna chummava !?

It was a whim that was brought about by me being vetti and reading some recipe...to think that there are so many people to take it seriously and fulfill it for me...now you know why I love them all to bits, now you know why there are no easy goodbyes...

No Easy Goodbyes.....

I have found the paradox, that if you love until it hurts, there can be no more hurt, only more love.

If I were able to think or even understand this quote from Mother Teresa correctly, then saying Goodbye shouldn't hurt....it should only bring me fond memories and make me wonder with the same fondness about when I am going to see the person next.....and irrespective of how much I try to grow up, Goodbyes are never easy.....true, with days going by, they hurt less and less and I replace tears with happy tears and a grin but it still remains that Goodbyes are never easy......

When 3 of my really close friends had to leave the school since their parents got transferred, I remember how fervently we promised each other that we would regularly write to each other (those were the days of inland letters and greeting cards by post) and how much we tried to spend the last day together and how dull and upset I remained the whole week after they left....but I think at that age (I was 12), it is easier to replace one friend with another and I got through that phase.

The next time I had trouble saying Goodbye was during the school farewell...lots of tears, hugs, autographs, candles (with the Mustafa song in the background)

kalvi payilum kalam varayil thulli thiriyum engal vizhiyil

kaneerai kandadhillai thendral satchi.....

Nanban pirindhu ooru thirumbum nalil mattum dhan neer arumbum

kanneril dhane engal farewell party.....

But the consolation was that most of my friends lived in my neighborhood and so I knew I would always know where to find them if I wanted to. Thanks to yahoogroups, I am in touch with almost all of them.

I assumed then that my college farewell would be as hard too but surprisingly it wasn't. I think there were 2 reasons - technology for one (since we had email addresses of everyone) and age for another; at that age, you make only close friends and you know in your heart that you would somehow stay in touch with them.

Then came my trip to Germany and the excitement of going to another country kept me going until amma said ''ippove unna kalyanam panni kuduthutenu nenachukaren'' (non-tamil readers: my amma said that she was going to assume that I was married and was going away) but the hardest part came when I returned to India for a 6 week vacation after nearly 3 years. I couldn't imagine going back to Germany and all along the way to the airport I was foolishly thinking of ways to get out of it. I was holding up well until my gang of cousins came to see me off and one of them hugged me tightly and said ''take care'', then rose a huge lump in my throat and try as I might, I couldn't stop those tears from appearing at the corner of my eyes and I had to swallow many times before I could stop making a fool of myself (by shedding tears in public) !

On the third day of the wedding (yeah, yeah, I had a 3 day wedding), while we were leaving to Ashok's place, I was feeling queer....I shouldn't have given that my parents live less than 10 km away (and I have lived alone for quite a few years in Germany) and I knew Ashok and his family for a long time before we got married...but I did and finally when appa gave me a hug and I waved ''Goodbye'' from the car (much like in the movies), I burst out sobbing much to everyone's surprise and if I may add, discomfort !

I still cannot make my peace with some airport send-offs (Is that the plural, by the way?!) and some train station send-offs and although I am telling and training myself to remember the happy times and the times to come and the fact that absence makes the heart grow fonder, I cannot let go, I simply cannot......

Oh...well, I am thankful that there are certain people who will always remain in my life, irrespective of the send-offs, the goodbyes...yes, the goodbyes are not easy but I know I don't have to let them go.....and that keeps me going :)

PS: For worried readers, I am not going crazy....am just in one of those moods....I blame ARR and Thamarai for that......melum melum urugi urugi unai enni engum idhayathai enna seiven, unai enni engum idhayathai enna seiven....tugs at my heart everytime.....

Uyirullavarai Upma !

To me, there is something infinitely comforting about Upma......the earliest memories I have are of my Seetha Paati bringing steaming hot Upma with sugar and a bowl of curd on the side for me as soon as she hears me take off my shoes....if I close my eyes I can see her smiling, walking towards me from the kitchen saying ‘seekaram poi kai kal alambindu va'.....on certain days, when I am too tired, Paati would feed me even if amma says neenga avalukku romba chellam kudukarel ! Paati kaila oru urundai upma eduthundu, adhula oru china kuzhi panni, adhula konjoondu thayir vittu ooti viduva……am getting goose pimples just describing it.

Paati would also get creative and add carrots, peas, beans etc. to it and there have been times when I have been absolutely delighted to open my tiffin box during lunch and be greeted with the tri-color Upma.

Upma was my first culinary experiment, alone. Although I had started cooking at 10, I had never done anything without amma’s supervision. Then one day, someone passed away, the school declared a holiday and I was home in the afternoon. Since amma was not due to arrive until the evening, I was getting both hungry and restless. Although there were other food items to eat, I somehow missed Paati and her Upma and made the audacious decision to cook some myself.

You know the order right – kadugu vedichu ulutham paruppu, then onions/vegetables, then water and finally rava/semia to the boiling mixture. I slightly messed it up and added paruppu first and while I was waiting for the kadugu to vedichify, paruppu turned black :D ! I added rava first and then carrots (and you know how infinitely long carrots take to cook), so I ended up with a tri-color porridge, this time the three colors being white, red and black! But that did not deter me, I ate it with a feeling of triumph and described it later, to a really-amused amma too :D !

For my 10th board exams hols, we had gone on a trip to Kulu and Manali. Appa was in Chandigarh then and since we had relatives in Delhi, we had also visited them. In short, it was a lot of north Indian food and I was slowly getting tired of it. The feeling reached a crescendo in Manali where we had lived on Naan and roti for quite a while. It was then that we saw a dosa corner in the market place and gladly barged in for a much needed south Indian meal. While everyone had ordered dosas, I was scanning the menu with a faint hope of seeing my favorite Upma listed there...it was’nt. But what I had not counted on was a friendly south Indian Chef who would cook something especially for me at appa’s request. The first spoon of Upma (is a figurative expression by the way, enakku kaila sapta dhan nimmadhi) nearly made me cry with happiness.

Even today, Upma is my favorite Sunday or holiday breakfast. Irrespective of the quantity, it always leaves me content.

Amma always tells others ‘chowmeekku samaikardhu romba easy, Upma illa thayir sadham irundha podhum avalukku’....its totally true. I have an even longer list of stories for thayir sadham, maybe some other day, in some other post....

PS: Non-tamil speakers, sorry about the thanglish, the effect would be lost in translation.

அம்மாவை பிடிக்குமா ?

அம்மா திங்கட்கிழமையிலிருந்து லீவ்....maternity லீவ்.....கொஞ்சம் கூடப் படுத்தாமல் புதன்கிழமை நான் பிறந்து விட்டேன். ஆறு மாதங்களுக்குப் பிறகு ஆபீஸ் போக வேண்டிய கட்டாயம். என்னை விட்டுச் செல்ல மனமில்லாத அம்மாவிடம் பாட்டி நான் பார்த்து கொள்ள மாட்டேனா என்று கேட்க, அம்மா முதல் நாள் அரை மனதோடு ஆபீசிற்கு சென்று எப்படா சாயங்காலம் ஆகுமென்று காத்திருந்து அவசர அவசரமாக வீட்டிற்கு திரும்பி வந்தால்....நான் இல்லை. ''எங்கம்மா குழந்தை?'' என்று பரிதவிப்புடன் அம்மா கேட்க ''ரகு கூட்டிண்டு போயிருக்கான்'' என்று பாட்டி கறிகாய் நறுக்கிக் கொண்டே சொல்ல, அம்மாவிற்கு முகம் சோர்ந்து விட்டது. உடம்பும் சோர்ந்து போயிருக்கவே துணி மாற்றி, முகம் அலம்பி, டிபன் கடையை முடித்து விட்டு வந்து பார்த்தால் தாத்தா மடியில் நான். எனக்கு பால் குடுக்கும் சாக்கில் என்னை அள்ளி அணைத்துக் கொண்ட பிறகு தான் அம்மா பெருமூச்சு விட்டாள்.

ஒரு புறம் கூட்டு குடும்பத்தில் நான் இருப்பது அம்மாவிற்கு சந்தோஷமாக இருந்தாலும், தன்னிடம் குழந்தையை ஒரு அரை மணி நேரம் கூட வைத்துக் கொள்ள முடிய வில்லையே என்ற ஏக்கம் இன்னொரு புறம்....ஒரு பெரிய குடும்பத்தில் முதல் பெண் குழந்தை என்றால் சும்மாவா ? பெரியப்பா, பெரியம்மா, சித்தப்பாக்கள், அத்தை, தாத்தா, பாட்டி என்று போட்டி போட்டுக் கொண்டு என்னை தூக்கியதில் நான் தரையில் இருந்த நேரமே கம்மி.

இப்படி இருக்க, நான் வைத்தது தான் சட்டம். இல்லையென்றால் அழுது ஆர்ப்பாட்டம் செய்து சாதித்துக் கொள்வேன். இந்த அழுகைக்கு அம்மா மட்டும் மசிய மாட்டாள். இது தான் சரி, புரிந்து கொள்ளென்று உபதேசம் செய்வாள். அன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடிக்கவில்லை....

இன்று இதே உபதேசத்தை நான் தம்பி தங்கைகளிடம் சொல்லி நல்ல பெயர் வாங்கிக் கொண்டுருக்கிறேன். இன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடித்திருக்கிறது :)

ஒரு வயதிலேயே மழலை இல்லாமல் தெளிவாக பேச ஆரம்பித்த என்னை வீட்டில் ஒரு வருடத்திற்கு மேல் சமாளிக்க முடியாமல் பள்ளிக்கு அனுப்புவது என்று முடிவு செய்து இரண்டு வயதிலேயே சேர்த்தும் விட்டார்கள். மாதம் ஒன்றாகியும் நான் ''ரோடு மேல காரு, காருக்குள்ள யாரு, எங்க மாமா நேரு'' தவிர வேறு எதுவுமே சொல்லாதது அம்மாவை கவலைக்குள் ஆழ்த்தியது. என் படிப்பிற்க்காகவாது பல்லாவரத்தை விட்டு வேருங்காவது செல்வது என்று முடிவு செய்து என்னை மந்தைவளியில் இருக்கும் St.John's il சேற்று விட்டாள். புது இடம், புது நண்பர்கள், அடம் பிடித்தேன், அழுதேன்.....அன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடிக்கவில்லை....

இன்று வரை என்னால் என் பள்ளிப் பருவத்தை மறக்க முடியாது. நான் கற்றதில் பாதிக்கு மேல் அங்கு தான். Farewell dayil குலுங்கி குலுங்கி அழுததும் என்றும் மறக்காது. என் பள்ளிக்கட்டிடத்தை இன்று பார்த்தாலும் உதட்டோரம் ஒரு புன்சிரிப்பு மலரும், அத்தனை இனிமையான நினைவுகள்......இன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடித்திருக்கிறது :)

(Photo from my school annual day - paavam andha payyan, avanukku kannathula lipstick !)

LKGயில் என் கிளாஸ் டீச்சரை கண்டால் எனக்கு ஆகாது. எப்போதும் சிடு சிடுவென்று இருப்பாள். Rhymes பரீட்சையில் அவள் என்னை எதற்கோ திட்ட, நான் எரிச்சலாகி ''Rhymes சொல்ல முடியாது போடி'' என்று சொல்ல (:D), அவள் என் ரிபோர்ட் கார்டில் முட்டை போட்டுக் கொடுக்க, அதை கொஞ்சம் கூட கவலைப் படாமல் நான் வீட்டிற்கு எடுத்துச் சென்று அம்மாவிடம் காட்ட, முதல் நாள் மணிக்கணக்காக என்னோடு Rhymes படிக்க போராடின அம்மாவிற்கு உள்ளுக்குள் ஏதோ எழுந்து விட்டது....விடு விடுவென என்னை ஒரு கையில், ரிபோர்ட் கார்டை இன்னொரு கையில் பிடித்துக் கொண்டு எடுத்த ஓட்டம் Principal ரூம் வாசலில் தான் நின்றது. Principal என்னிடம் ''Rhymes'' சொல்லச் சொல்லி கேட்க, நான் ஒன்றுமே தெரியாதது போல் சொல்ல, என் கிளாஸ் டீச்சருக்கு நல்ல டோஸ் :D !

முதலாம் வகுப்பில் தமிழ் படிக்க ஆரம்பித்தேன். எனக்கு தமிழ் பரீட்சை என்றால் அம்மாவிற்கு சிம்ஹ சொப்பனம்....காரணம் எனக்கு பெரிய கால் பொட...I mean...போட வராது....''சேவல்'' எழுதச் சொன்னால் ''செவல்'' என்றும் ''மோர்'' எழுதச் சொன்னால் ''மொர்'' என்றும் எழுதுவேன், மற்றும் எழுதியது தவறென்று அம்மா சொன்னால் ஓவென்று அழுது விடுவேன்....அம்மா பொறுமையாக எனக்குப்புரியும் வரை சொல்லித்தருவாள். ஆனால் அம்மாவிற்கு இருக்கும் பொறுமை எனக்கு இருக்காது, விளையாட போக வேண்டுமென்று அடம் பிடிப்பேன், பயன் இருக்காது..... அன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடிக்கவில்லை....

இன்று தமிழில் நிறைய பிழைகள் இல்லாமல் எழுதுகிறேன் (existing typos courtesy: google transliteration)...இன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடித்திருக்கிறது :)

மூன்றாம் வகுப்பில் அப்பாவிற்கு Transfer நிச்சயமாகி விட்டது. திருச்சிக்கு சென்று விட்டோம். அடுத்த முறை வட இந்தியாவிற்கு Transfer கிடைத்தால் நான் ஹிந்தி தெரியாமல் கஷ்ட படுவேனென்று அம்மா பள்ளியில் என்னை ஹிந்திக்கு மாற்றி விட்டாள். புது பள்ளி, புரியாத பாஷை, கூடப்படிப்பவர்கள் சில வருடங்கள் ஏற்கனவே படித்த பாஷை.....நான் மட்டும் பின்தங்கியிருந்தேன்....அன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடிக்கவில்லை....

இன்று ஹிந்தி புரிந்து கொள்வதோ, பேசுவதோ சுலபமாகவும் இருக்கிறது, பல வட இந்திய நண்பர்கள் இருப்பதால் உபயோகமாகவும் இருக்கிறது....இன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடித்திருக்கிறது :)

அம்மா பாட்டியிடமிருந்து வயலின் வாசிக்க கற்றுக்கொண்டிருக்கிறாள். அதை மெருகேற்றுவதற்கு மறுபடியும் கிளாஸ் போக ஆரம்பித்தாள். என்னையும் அழைத்துச் செல்வாள் அதே இசைப்பள்ளியில் பாட்டுப் பயில. நான் தாத்தாவிடம் பாட்டு கற்றுக்கொண்டிறந்த நேரத்தில் அப்பாவிற்கு திருச்சிக்கு Transfer ஆனதால் நான் பாடுவது நின்று விட கூடாதென்று இந்த ஏற்ப்பாடு. முன் பின் தெரியாதவரிடம் பாட்டுக் கற்றுக் கொள்ள மாட்டேனென்று நான் ஆர்ப்பாட்டம் செய்ததை அம்மா காதில் போடுக் கொள்ளவேயில்லை.......அன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடிக்கவில்லை....

என் பிறந்த வீட்டிலும் சரி, புகுந்த வீட்டிலும் சரி எல்லோரும் பாடுவதில் படு கெட்டி....எந்த விசேஷம் என்றாலும் பாட்டு கூத்து இல்லாமல் இருக்காது. அவர்களுடன் சேர்ந்து இன்று சுமராகவாது பாட முடிகிறது....இன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடித்திருக்கிறது :)

மார்கழி மாசம் வந்து விட்டால் போதும்....நேரம் கெட்ட நேரத்தில் (6 மணி) என்னை எழுப்பி திருப்பாவை திருவம்பாவை பாட வைப்பாள். இது தவிர சஷ்டி என்றால் சஷ்டி கவசமும், மற்றும் நாட்களுக்கு ஏற்றது போல் ஹனுமான் சாலிசா, சௌந்தர்யா லஹரி - இப்படி சொல்லிக் கொண்டே போகலாம் - எல்லாவற்றையும் கொட்டாவி விட்டுக்கொண்டு, அதற்கு திட்டும் வாங்கிக்கொண்டு சொல்லிருக்கிறேன்.... .அன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடிக்கவில்லை....

அர்த்தம் புரியாத வயதில் சொல்லிச் சொல்லி மனப்படமான ஸ்லோகங்கள் தான் இன்று என் ஞாபகசக்தி , நண்பர்கள் பார்த்து வியக்கும் ஞாபகசக்தி ! அர்த்தம் புரிந்த வயதில் மனதார சொல்லும் ஈடுபாடு வந்தது, அதன் பலனும் புரிந்தது........இன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடித்திருக்கிறது :)

நான்காம் வகுப்பில் திருச்சியில் வீடு மாறி விட்டோம். அந்த வீடு அம்மா ஆபீசிலிருந்து தள்ளி இருந்ததால், நானும் தம்பியும் பள்ளியிலிருந்து வந்து அம்மாவிற்காக ஒரு மணி நேரம் காத்திருப்போம். அம்மா என்னிடம் தம்பியை பார்த்துக் கொண்டு தின்னையில் உட்கார்ந்து தான் வரும் வரை homework செய்ய வேண்டுமென்று தினமும் சொல்லி அனுப்புவாள். என்னை நம்பி வீட்டுச் சாவியை கொடுக்கவில்லையே என்ற கோபம் எனக்கு.....அன்று எனக்குப் புரியவில்லை தம்பியை பார்த்து கொள்வதும் அந்த வயதிற்கு பொறுப்பு தானே!

ஐந்தாம் வகுப்பில் சென்னைக்கு திரும்பி விட்டோம். தாத்தா பாட்டி வீட்டில் இல்லாத சமயத்தில் அம்மா என்னிடம் வீட்டுச் சாவியை கொடுப்பாள். Flaskil boost கலந்து வைத்திருப்பாள். அதை தம்பியை குடிக்க வைத்து விட்டு நீயும் சாப்பிடு, TV பார்க்காமல் homework செய்யுங்கள்.....சொல்லிக் கொண்டே எங்கள் டிபன் பாக்ஸ் தயார் செய்வாள்.

ஆறாம் வகுப்பில் ஒரு படி மேலே சென்று என்னையே பால் காய்ச்சி boost போடச் சொல்லுவாள். அதுவும் விளக்கேற்றி நமஸ்காரம் செய்த பிறகு. நண்பர்கள் வீட்டிற்குச் செல்லும் பொழுது அங்கு அவர்கள் அம்மாவை பார்த்தால் நம் அம்மா நாம் பள்ளியிலிருந்து வரும் பொழுது வீட்டில் இல்லையே என்று ஏக்கமாக இருக்கும்.....அன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடிக்கவில்லை....

இன்று நான் குழந்தைப் பெற்றாலும் ஆபீசிற்கு போவதை நிறுத்த மாட்டேனென்று யாரிடமாவது சொல்லும் பொழுது உரைக்கிறது.....மற்றும் சிறு வயதிலிருந்தே அம்மாவை எல்லாவற்றுக்கும் நம்பி இல்லாமல் நானே காரியங்கள் செய்ய பழகியது தான் hostel சென்ற போதும் சரி, ஜெர்மனி வந்து போதும் சரி என்னை காப்பாற்றியது.....இன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடித்திருக்கிறது :)

ஏழாம் வகுப்பில் அம்மா என்னை சமையலறைக்குள் அழைத்தாள். முதல் நாளே சாதம் வைத்து ரசம் செய்து தொட்டுக் கொள்ள ஒரு கறியும் செய்ய வைத்தாள். அம்மா சொல்லச் சொல்ல தான் நான் சமைத்தேநேன்றாலும் போதும் போதுமென்றாகி விட்டது. அன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடிக்கவில்லை.....

இன்று ஜெர்மன்யில் தனியாக நான் சமாளித்துக் கொள்ளவும், என் நண்பர்களுக்கு சமையல் சொல்லிக் கொடுக்கவும் என் முன் அனுபவம் தான் கைக் கொடுத்தது. இன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடித்திருக்கிறது :)

பத்தாம் வகுப்பில் Board Exams. நான் இரவு முழித்திருந்துப் படித்தால் அம்மாவும் தூங்காமல் எதாவது வேலை செய்து கொண்டே இருப்பாள். நான் அடுத்த நாள் பரீட்சை முடிந்து மதியம் வீட்டிற்கு வந்து நிம்மதியாக தூங்கி விடுவேன், அம்மாவோ எப்பொழுதும் போல் ஆபீஸில் இருப்பாள். ஒன்ற இரண்டா பல நாட்கள்......

இப்படி இருக்க, ஒரு நாள் காலையில் என்னை நான்கு மணிக்கு எழுப்பச் சொல்லிருந்தேன். அம்மா களைப்பு தாங்காமல் தூங்கி விட்டாள். அவள் என்னை ஐந்து மணிக்கு எழுப்பிய போது, அந்த ஒரு மணி நேரத்தில் உலகமே மாறி விட்டது போல் லபோ திபோவென்று கத்தியதை நினைத்தால் இன்றும் வெட்கமாக இருக்கிறது....

நான் வளர வளர அம்மாவின் கண்டிப்பு நாளுக்கு நாள் அதிகரித்து வந்தது.....''போன் பேசாதே, நேரத்தோடு வீட்டிற்கு வா, இந்த டிரஸ் வேண்டாம்''....இப்படி ஏதாவதொன்று சொல்லி என்னை வெருப்பேற்றுவாள். அப்பாவும் நானும் ''சில பல விஷயங்கள்'' ;) பேசி கொண்டிருப்பதைக் கண்டு பேஜாராகி விடுவாள். அன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடிக்கவில்லை....

இன்று தம்பி தங்கைகள் Orkut scrapbookil வெவகாரமான scrap ஏதாவது கண்ணில் பட்டால் (மக்கள் எல்லாம் நெம்ப உஷார் - அப்போ அப்போ delete பண்ணிடுவாங்க), அப்படி ஒரு கோபம் வருகிறது...திட்டித் தீர்த்து விடுகிறேன் !......இன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடித்திருக்கிறது :)

கல்லூரி ஹாஸ்டலில் ஒரு வாரம் தான் இருந்திருப்பேன், அதற்குள் சனிக்கிழமை அம்மா எனக்கு மட்டுமில்லாமல் என் கூட இருப்பவர்களுக்கும் சேர்த்து சாப்பாடு எடுத்து வந்து விட்டாள். தனக்கு கிடைக்கும் விடுமறை நாட்களிலும் தான் இளைப்பாறாமல் என்னை பார்க்க வந்து விட்டாள், என் அம்மா.

கல்லூரிக்கு பஸ்ஸில் சென்ற சமயம் அது. அம்மா ஏழு மணிக்கு ஆபிசிலிருந்து வந்து பாதி சமையலில் இருக்கும் பொழுது, கல்லூரியிலிருந்து எட்டு மணிக்கு வீடு திரும்பும் நான் சாப்பிட எதுவும் இல்லையா என்று பசியில் கத்தி ஆர்பாட்டம் செய்துருக்கிறேன். அன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடிக்கவில்லை.....

இன்று நாள் முழுவதும் ஆபிசிலிருந்து விட்டு வீடு திரும்பியதும் என் ஒருத்திக்கு கூட சமைக்க முடியாமல் bread/salad/cornflakes என்று OB அடித்துக் கொண்டிருக்கிறேன். இன்று எனக்கு அம்மாவைப் பிடித்திருக்கிறது :)

ஒரு முறை ஜனவரி ஒன்றாம் தேதி நானும் என் தோழியும் ஒன்றின் பின் ஒன்றாக இரண்டு புதுப்படம் பார்த்து விட்டு ஜாலியாக ஹோட்டலில் சாப்பிட்டு விட்டு சாயங்காலம் வீடு திரும்பினால் அம்மா கடுங்கோவத்தில் இருந்தாள்.....காரணம், நான் சினிமா தியாட்டரிலிருந்து போன் செய்து படம் பார்த்து விட்டு வருகிறேன் என்று சொன்னேன், பார்க்கலாமா என்று கேட்கவில்லை.....திட்டோ திட்டு.....என்ன தான் திட்டினாலும் அம்மா நயமாக தான் பேசுவாள்....இன்று வரை தப்பு நிறைய செய்து அம்மாவிடம் எவ்வளவோ திட்டு வாங்கிருந்தாலும் ஒரு நாள் கூட அவளிடம் பொய் சொல்லியதில்லை, சொல்ல வேண்டுமென்ற எண்ணமும் வந்ததில்லை.

ஜெர்மனி வந்து பிறகு, எப்பொழுது போன் செய்தாலும் என் தம்பி சற்று எரிச்சலாகவே கூறுவான் - ''அம்மாக்கு எப்போதும் சௌமி புராணம் தான் !''

என் திருமண பேச்சின் பொழுது அம்மாவிற்கு நான் விரும்புவரை விட அவர் அம்மாவை பற்றி தான் இன்னும் கவலை....மாமியார் நல்லவராக இருக்க வேண்டுமென்ற கவலை....என் அம்மாவின் ஆசியோ, ஆசையோ...அதுவும் நிறைவேறி விட்டது.

அந்த அந்த காலத்திற்கு ஏற்றது போல் அம்மா எனக்கு எவ்வளவோ அலங்காரம் செய்து அழகு பார்த்திருக்கிறாள் - இன்று பார்த்தாலும் கனகாம்பரம்/டிசம்பர் பூ வைத்த எனது போட்டோக்கள் சிரிப்பொலி எழுப்பும். அந்த கதைகளை சொல்ல ஒரு நாள் (பதிவு) போதுமா, இன்றொரு நாள் (இந்த ஒரு பதிவு) போதுமா ?! இதை தவிர ஒரு அம்மாவிற்கும் அவள் பெண்ணிற்குமிடையே இருக்கும் எவ்வளவோ விஷயங்கள், இது போல் பதிவில் சொல்ல முடியாத விஷயங்கள்.....

இன்றும் எப்பொழுது பாட்டியாகலாம் என்று ஆவலோடும், ஆசையோடும் காத்து கொண்டிருக்கிறாள், என் பெண்ணையும் வளர்க்க வேண்டுமாம் அவளுக்கு....என் அம்மாவிற்கு....என் அன்பு அம்மாவிற்கு....எனக்கு ரொம்ப பிடித்த என் அம்மாவிற்கு.....

Note of Wisdom: Aptly this is from amma - azha azha solluva amma, sirika sirika solluva mathava. Roughly translated, it means amma cares for you and has your best interest at heart even if what she says could hurt/annoy you momentarily.

Warning: When I talk about my parents, I have to discuss their upbringing and the resulting good qualities in me , so you didn't think that I would miss out on such a golden oppportunity to brag :D, did you ?

PS: Ammakum ice vechuten, ashok ammakum ice vechuten (banking credits to buy some time w.r.t grandkids :D)

PPS: I cannot believe I have written a 100 posts (and I still have some regular readers, nandri makkale) and what better time to talk about my amma, who taught me my first words ?!

Thatha's Sadhabishegam

With great difficulty, I woke up at 7am today (:D) since I knew it was precisely 10:30 am in India, minutes after the muhurtham for Thatha's Sadhabishegam would have been over - perfect time to call since everyone is relaxed and available.

You call a little early and everyone is either looking for panchapathira uthirani or odhi vidara dress or something in the chattiram rooms and you call a little late, everyone is either busy giving vetthalapakku or searching for room keys to get the (much-dreaded) blouse bits or in the dining hall making sure that the guests get all the servings of payasam and appalam they want or exactly one serving, depending on the turn-out :D

So here goes....a summary of my half-an hour phone call

Me: Appa, function nanna nadandhudha ?

Appa: supera pochu, unna dhan miss pannom.....iru Thatha kitta kudukaren

Me: Sadhabishega namaskaram Thatha, Happy B'day

Thatha: en asivardham, all the best, (with some extra enthu in his voice) nee ezhidhanadhu dhan padikaren, Bharath print panni kuduthurka (my blog).....(pauses).....unna dhan romba miss pannen

Me: ..................(overwhelmed)

Thatha: iru amma kitta kudukaren

(someone shouting in the background....chowmee fonela.....)

Amma: Function romba nanna pochu. (With a girly excitement) enga appa akka thangai moonu perukkum ore colorla pattu pudavai vangi kuduthurka, naanga adhula foto kooda eduthundom. Nee dhan illama poita, unna romba miss pannrom.

Amma gives me a complete description of the events and there is no pause for me to even say ''oh...apdiya'' :D, after all the kadai phone gets passed on (God bless the mobile phone !)

(Ashok) Amma: Function nanna pochu. Neeyum Ashok dhan illai, romba miss panrom

Appa grabs the phone saying naan pesaren :D

(Ashok) Appa: Naan un bloga perisu panni print-out eduthu Thatha kitta kuduthuten. Adha laminated coverla vechundu Thatha ippo photo eduthukara

(Cameraman in the background....sir andha covera konjam straighta vechukonga...)

Amma takes the phone again

Amma: Periamma kooda print-out eduthundu vandhurukka

(someone in the background....chowmee t-shirta pirichela ?? adhu enga ?

someone else.....ulla coverla irukku, naan eduthundu varen)

Now t-shirt is being opened, amma gives running commentary

Amma: pirichuta

Me: oh..

Amma: ingerndhu vellaila edho ezhuthu theriyadhu !!

Me: ada rama....kitta poi paaren.....

Amma: hey...theriyardhu...supera irukku....Thatha bayangarama sirikara......

Me: :D, :D

Amma: Thathava potuka solli photo eduthu anuparom paaru.

Me: Photos ellam seekaram upload panna sollu

Amma: solren...amam, nee officelerndhu epdi ivalo neram pesara

Me: Kadavule, time difference irukardha nee eppo pathalum marandhudu, ippo 7:30, ineme dhan kelambanum

Amma: samachiya, saptiya and all the usual Qs

I wanted to talk to everyone else but I had done so a few days ago on Diwali and I was getting late for work.

When I finally hung up, I was homesick but then I thought of the fond memories, remembered its a friday (eyy...weekend), smiled and got ready for the day.

PS: I say someone because I ''almost'' know who it is and if I make a slight mistake and say a wrong name, sethen, so being prudent :D

PPS: Bear with the thanglish, too lazy to type in Thamizh

For my Venkutu Thatha...

When amma told me on the phone that her siblings and she were planning Thatha’s Sadhabishegam (his 80th b’day), I was surprised. Could my Thatha really be 80 yrs old ?! True, he has become thinner over the last few years but besides that, there is no change in his caring, enthusiastic, protective manner.

As I think about him (photo shows him holding me when I was a year old), I remember all the stories amma has told me over the years, all the times I have spent with him and I have to jot them down before I get too overwhelmed.

Thatha’s parents passed away when he was really young and he was brought up by his mama and mami. Having grown up without parents, he resolved to marry a girl who had grown up the same way and so came paati into the picture. They had 5 kids – 3 daughters and 2 sons. Actually this should be 6, since Thatha treated his younger brother like his own son. Thatha was the sole bread winner of the family and to this day, amma never ceases to talk about how well they were all brought up; right from having pattu pavadais for Diwali to georgette half-saris for college, right from having a good education to being married at the appropriate time. Amma’s stories of how no one ever slept past 6am and how no one ever was late for anything had initially scared me into thinking of Thatha as a headmaster but no one who interacted with him can ever be scared of him.

To me, visiting Thatha inevitably meant doing a namaskaram, getting money for that (:D), lots of eatables and above all, an extremely cheery welcome (va va va chowmee :D) and a lingering goodbye (he will keep waving from the balcony until he is out of my sight and I don't know when he stops) !

To this day, I cannot think of a single time or place when/where Thatha has asked me for a favour. Anytime I call him he will give me his wishes, ask about the weather, my well being and never once has he actually even hinted he needs me to get him something. The only time I did get him something was when I went back to India after my graduation in Germany – I got him a pullover since amma told me he goes out at nights and it gets chilly in Dec/Jan. When I gave it to him, although he was happy, he mildly chided me for wasting money!

Paati spent her last days in the hospital and Thatha was spinning between the hospital and the house. When she finally passed away, one could clearly see that a part of him was missing. Every now and then, he would fondly refer to ‘Mogam’ and talk about her; this would be followed by a few moments of silence. There is a common complaint that men do not express love explicitly as much as women but I believe this silence expresses volumes.

There is so much to list about Thatha; things he has done for as long as I have known him, things that amaze me, things I have not seen in anyone else.....

He is a teetotaler – have not even seen him eat vethalai.

He does Sandhyavandhanam thrice a day – even when he is traveling !

He goes to the temple almost every day – I would have ate millions of bananas that Thatha has brought me as prasadham

He visits his daughters in town atleast once every week (he lives with his son)

He remembers b’days of his kids, grand kids and more recently, even great-grand kids (shown in photo above)

He visits them on b’days, if they are in town, to give his blessings with Prasadham from the temple – Thatha has woken me up many times on my b’day.

He walks from Mandaveli to Mylapore almost everyday for something or the other.

He still takes the bus if he is not in the mood to walk, hates autos. – it is quite a scene to see Thatha bargaining with an autowallah.

He hates Manirathnam movies - I saw agni natchathiram with him in the theatre and I still crack up when I remember him saying during the climax ‘ennadi idhu, ivalo irutta irukku’…ROFL !

He loves Michael madana kama rajan – when I did mono acting of the thiruppu-kameshwaran scene in my cousin’s wedding, Thatha came to smiling and said ‘kalakkita po’ – until then, I did’nt even know that ‘kalakita’ was a part of his vocabulary :D !

The list will go on and I can talk about how I have never seen him asleep (this says more about me than about him, illa ? rolling eyes…) or sick or tired to do something but it would be easier to just summarise it in a sentence.

It is rare to find people who have led a happy, fulfilling, blessed life where they did their duties and more at every stage and it is a boon to know/be associated with them. Thatha is definitely one of them and I am proud of him (I hope he is proud of me too….) and although I will not be physically present in his Sadhabishegam, my thoughts will adhere to the chathiram walls and I will live through it with the photos I will get (Makkale, here is your cue, send me photos asap).

Happy Birthday, Thatha ! I know you wear white t-shirts, so here are a couple to your collection. I bet you said ''edhuku idellam'', as always :D !

Thanks for bringing up my chinna thatha, amma, periamma, chitti, mamas, me, my brother, my cousins, niece and nephew (in photo), thanks for taking care of all those you welcomed into the family by marriage, thanks for everything....

Thatha, be there for my kids too, I am sure they would love their kollu thatha as much as I do or even more :)

அப்பாவும் நானும்

14 அக்டோபர், 1981 - நுங்கம்பாக்கம் GG hospital மொட்டைமாடியில் அப்பா டென்ஷன் தாங்காமல் குறுக்கும் நெடுக்குமாக நடந்து கொண்டு இருந்தார். அப்போது மாமா அவசரமாக ஓடி வந்து 'பெண் குழந்தை பிறந்துருக்கு' என்று கூற அப்பா 'பெண்ணா?' என்று கேட்டுக் கொண்டே கீழே ஓடினார். அப்பா கேட்ட கேள்வியில் மாமாவிற்கு ஒரே கவலை....ரூமிற்கு சென்று எட்டிப் பார்த்தார்....அங்கு அப்பா என்னை கையில்

தூக்கி சந்தோஷமாக கொஞ்சிக் கொண்டுருப்பதைப் பார்த்து (background music: வா வா என் தேவதையே...) நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டார்.

அம்மா குழந்தை பெற்று ஆறு மாதங்கள் தன் அம்மா வீட்டில் மாம்பலத்தில் இருக்க, அப்பா தினமும் mount roadல் ஆபீஸ் வேலை முடிந்தவுடன் டான் என்று வந்து விடுவார் என்னோடு விளையாட. அதற்கு பின் அவர் கிளம்பி பல்லாவரத்திற்குச் செல்ல வேண்டும் என்று எனக்கு தெரியுமா என்ன....

14 அக்டோபர், 1982 - எங்கள் குடும்பம் பெரிய கலகலப்பான குடும்பம். அம்மாவிற்கும் சரி அப்பாவிற்கும் சரி கூடப்பிறந்தவர்கள் நான்கு பேர், இதோடு சேர்த்து அவர்கள் ஒன்று விட்ட தம்பி தங்கைகள் வேறு, அதனால் ஒரு விசேஷமோ கல்யாணமோ என்றால் தெருவே களைக் கட்டும். அதுவும் அப்பா குடும்பத்தின் முதல் பெண் குழந்தையின் முதல் பிறந்த நாள் என்றால் சும்மாவா.....தாம் தூம் என்று நடந்தது.

போட்டோ என்பதே பெரிய விஷயமாக இருந்த காலத்தில் அப்பா அலையோ அலை என்று அலைந்து கலர் போட்டோ எடுக்க ஏற்பாடு செய்துருந்தார். அந்த போடோக்கள் (negatives உட்பட) மற்றும் இப்படி ஒவ்வொரு கால கட்டத்தில் எடுத்தவைகளும் இன்றும் பத்திரமாக இருக்கின்றன, அழகான ஆல்பங்கள் வடிவத்தில். வசதி வாய்ப்பு வந்தவுடன் அப்பா வாங்கியது ஒரு analog yaaschica கேமரா (அது இன்று வரை என்னிடம் இருக்கிறது). அதில் அப்பா எடுத்த போட்டோகளுக்கு கணக்கு வழக்கே இல்லை!

இன்று நான் நன்றாக போட்டோ எடுக்கிறேனென்றும், அலுக்காமல் அதை upload செய்து அனுப்பிகிறேனென்றும், வருடா வருடம் அதில் சிலவற்றை தேர்ந்து எடுத்து ஆல்பமாக print செய்து ஊருக்கு எடுத்து வருகிறதையும் பாராட்டி பேசுபவர்கள் பலருண்டு. இதை யாரிடமிருந்து கற்று கொண்டேனென்று நினைக்கிறீர்கள் ??

அப்பா எல்லோரிடமும் சிரிக்கச் சிரிக்க பேசுவார், சுலபமாக பழகி விடுவார். வீட்டிற்கு வந்து கீரை விற்பவளிடம் ஆரம்பித்து தெருவில் மாம்பழம் விற்பவன் வரை எல்லோரும் அப்பாவிடம் தங்கள் சொந்த கதை சோக கதையைச் சொல்வார்கள் (எங்கள் வீட்டில் தான் முதல் போனி என்பது வேறு விஷயம்). சில நேரங்களில் அப்பா அவர்களின் பிரச்சனைக்கு தீர்வும் சொல்லிருக்கிறார். முடியாத நேரங்களில் அவர்களிடம் கலகலப்பாக பேசி கேட்டதிற்கு மேல் பத்து ரூபாய் கொடுத்து சந்தோஷமாக அனுப்பியும் வைத்திருக்கிறார். இருக்கும் இடத்திலும் சரி, அலுவலகத்திலும் சரி, அப்பாவை தெரியாதவர்களும் கிடையாது, பிடிக்காதவர்களும் கிடையாது.

இன்று என்னை extrovert என்கிறார்கள். Performace Reviewல் 'excellent people skills' என்று மேனேஜெர் எழுதுகிறார். இதை யாரிடம் கற்றுக் கொண்டேனோ ?

அப்பா நிறைய புத்தகம் படிப்பார். படிப்பதோடு மட்டும் இல்லாமல் நல்ல கதைகளைச் சேகரித்து அவற்றை பத்திரப் படுத்தி வைப்பார். அதில் சில கதைகளை என்னிடம் அடிக்கடி படிக்கக் கொடுப்பார். இதில் தமிழும் உண்டு ஆங்கிலமும் உண்டு. அவருடைய சிறு வயதில் 'American Library' சென்று புத்தகங்கள் வாயிலாக ஆங்கிலம் கற்று கொண்டதைப் பற்றி அடிக்கடி கூறுவார். வீட்டில் அடிக்கடி எனக்கு தமிழில் பரீட்சை வைப்பார் - 'வியாழக்கிழமை வாழைப்பழத் தோலில் எழைக்கிழவன் வழுக்கி விழுந்தான்' , 'நல்லெண்ணெய் நல்ல எண்ணெய்' போன்ற வாக்கியங்களை படிக்கவும் எழுதவும் சொல்லுவார்.

நான்காம் வகுப்பு வரை தான் நான் பள்ளிக்கூடத்தில் தமிழ் படித்தேன். அப்பா வங்கியில் வேலை செய்வதால் வட இந்தியாவிற்கு மாற்றல் ஆகி விட்டால் நான் ஹிந்தி தெரியாமல் கஷ்ட பட கூடாதென்று அம்மா சொல்ல பள்ளிக்கூடத்தில் தமிழுக்கு பதில் ஹிந்தி படிக்க ஆரம்பித்தேன். ஆனாலும் இன்று தமிழ் படிப்பதிலும் எழுதுவதிலும் எனக்குப் பிரச்னை இல்லை, அது ஏனோ ?

ஆறாம் வகுப்பில் பள்ளிக்கூடத்தில் ஆங்கில பேச்சுப்போட்டி நடக்க இ௫க்கிறது என்று அப்பாவிடம் சொன்ன அடுத்த நாள் அப்பா ஒரு டைப் அடித்த பேப்பரை என்னிடம் கொடுத்துப் படிக்கச் சொன்னார். அப்பாவின் ஆங்கிலத்தைப் பார்த்து நான் மிரண்டே விட்டேன். ஏற்ற இறக்கத்தோடு எப்படி பேச வேண்டுமென்று சொல்லிக் கொடுத்தார். நன்றாகப் பேசினேன் என்று நினைத்தேன், ஆனாலும் பரிசு கிடைக்கவில்லை. அப்பாவிடம் வந்து சொன்ன போது 'மேடையில் எல்லோர் முன்னிலையிலும் stage fear இல்லாமல் பேசி விட்டாய். அதுத்த முறை நீ பேச போவதை நீயே சொந்தமாக எழுத வேண்டும், நான் அதை திருத்தி மட்டும் தருகிறேன் because you should never live on borrowed brains. அதோடு கண்ணாடி முன் நின்று பேசி பழகு, கை அசைவுகள், முக பாவங்களிலும் கவனம் செலுத்து' என்று கூறினார். அதன் பிறகு திருத்தங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக குறைந்து நான் பரிசு வாங்கின பிறகு வீட்டிற்கு வந்து அப்பாவிடம் பேசி காட்டுவேன் என்ற நிலைமைக்கு வந்து விட்டது. பள்ளிக்கூடத்திலும் கல்லூரியிலும் நான் வாங்கிய பரிசுகள் இன்றும் எங்கள் வீட்டு showcaseல் இருக்கிறது. இன்று வரை எனக்கு அலுவலகத்தில் 'great presenter/orator' என்ற பெயர் உண்டு. இதற்கு விதை விதைத்தது யாரோ ?

அப்பா அடிக்கடி ''Letters to the editor'' பிரிவிற்கு Hindu, துக்ளக், விகடன் போன்ற பத்திரிகைக்களுக்கு கடிதங்கள் எழுதுவார். சில சமயம் தன் கருத்துக்கள் பற்றி எழுதுவார், சில சமயம் சுற்றி இருக்கும் பிரச்சனைகள் பற்றி எழுதுவார். அதை என்னிடம் கூப்பிட்டுக் காட்டுவார். படிக்கச் சொல்லி என் அபிப்பராயத்தைக் கேட்பார்.

இன்று நான் பதிவுகள் நன்றாக எழுதுகிறேன் என்று நீங்கள் சொல்கிறீர்கள் (:D)அதற்கு அன்று பிள்ளையார் சுழி போட்டது யாரோ ?

சோகமாக இருக்கும் பொழுது அப்பா 'உனக்கு battery recharge தேவைப்படும் போல இருக்கிறதே' என்று சொல்லி என்னை அணைத்துக் கொள்வார், என்னையும் அறியாமல் சிரித்து விடுவேன் (இது வசூல்ராஜா அல்லது munnabhai MBBSku மிகவும் முன்னாடி ஆரம்பித்தப பழக்கம்).

நினைவு தெரிந்த வயதிலிருந்து நான் கேட்டு அப்பா எதுவுமே இல்லை என்று சொன்னதில்லை. அதற்கு அர்த்தம் செல்லம் கொடுத்து என்னை கெடுத்து விட்டார் என்பதில்லை. ஏழாவது படிக்கும் பொழுது சைக்கிள் வேண்டுமென்று கேட்டதிற்கு அப்பா சொன்னார் ''நீ வகுப்பில் முதல் ரேங்க் வாங்கு, அதற்கு பரிசாக சைக்கிள் வாங்கி தருகிறேன்''. அது வரை படிப்பில் பெரிதாக கவனம் செலுத்தாத நான் அந்த முறை முட்டி மோதி படித்து முதல் ரேங்க்கும் வாங்கி விட்டேன். அப்பா மிகவும் பெருமை பட்டார், அன்றைய காலத்தில் எல்லோரும் பார்த்து வியக்கும் BSA SLR (:D) வாங்கிக் கொடுத்தார். முதல் ரேங்க் வாங்கியதில் திடீரென்று மாணவர்கள் மத்தியுலும் ஆசிரியர்கள் மத்தியுலும் பிரபலமாகி விட்ட நான் அதை விட்டுக் குடுக்க மனமில்லாமல் ஒழுங்காகப் படிக்க ஆரம்பித்தேன்.

அப்பாவிற்கு ஊரு சுற்றி பார்பது ரொம்ப பிடிக்கும். ஒவ்வொரு வருடமும் பள்ளி விடுமுறைக்கு எங்கேயாவது போவதுண்டு, அதுவும் நன்றாக ஏற்பாடு செய்து பல சுவாரஸ்யமான இடங்களுக்கு சௌகர்யமாக அழைத்துச் செல்வார். ராமேஸ்வரத்தில் ஆரம்பித்து பத்ரிநாத் கேதார்நாத் வரை, ஊட்டியில் ஆரம்பித்து குலு மனாலி வரை, பெங்களூரில் ஆரம்பித்து பாம்பே டில்லி வரை, மைசூரில் ஆரம்பித்து ஜெய்பூர் வரை பல இடங்களுக்குப் போய் இருக்கிறோம். இன்று நான் US, Canada, Europe என்று ஊரு சுத்தும் பொழுது எப்படி அலுக்காமல் சுத்தி கொண்டுருக்கிறாய் என்று யாரவது கேட்டால் சிரிப்பு வராத என்ன ??

ஒன்பதாம் வகுப்பில் பள்ளிக்குச் சென்று வருகிற வழியில் ஒரு சைக்கிள் கடைக்காரன் அடிக்கடி என்னை கேலி செய்வான்....'புது டிரஸ் பிரமாதம்', 'பூ வெச்சுக்கோ' இப்படி ஏதாவது சொல்லுவான். வெறும் கலாட்டா தானே என்று நான் அதை வீட்டில் யாரிடமும் சொல்லவில்லை. ஒரு நாள் அப்பா என்னிடம் வந்து அவனைப் பற்றிக் கேட்கவே எனக்கு கொஞ்சம் படபடப்பு. இன்று நான் ஸ்கூட்டரில் வந்து கொண்டிருக்கும் பொழுது ஒருவன் 'மாமா' என்று என்னைக் கூப்பிடான். திரும்பி பார்த்தால் குரல் நம்ம சைக்கிள் கடையிலிருந்து வந்தது போல் இருந்தது என்று கூறிச் சிரித்தார். அப்பாவின் சிரிப்பைப் பார்த்து வந்த தெம்பில் எல்லாக் கதையையும் அப்பாவிடம் சொன்னேன். நான் சொல்லுவதை பொறுமையாகக் கேட்டுவிட்டு சொன்னார் 'இதையெல்லாம் நீ இனிமேல் சமாளிக்கக் கற்று கொள்ள வேண்டும். அவன் கலாட்டா செய்வதை நீ கண்டு கொள்ளாமல் போகும் வரை ஒரு பிரச்சனையும் இல்லை, அவனுக்கு அதில் ஒரு அல்ப சந்தோஷம் என்று விட்டு விடு. எப்பொழுது நீ அவனிடம் கோபித்துக் கொண்டு சண்டை போடுகிறாயோ, அப்பொழுது தான் அவனுக்கு இன்னும் உற்ச்சாகம் வரும். மற்றும் அவன் நமது ஏரியாவில் இருப்பதால் உன்னிடம் பெரிதாக வம்பு பண்ணும் தைரியம் அவனுக்கு இருக்காது'. அன்று முதல் இது போல் பல கடலை மற்றும் ஜொள்ளு மேட்டரைகளை அப்பாவும் நானும் அலசி ஆராய்ந்து சிரித்து இருக்கிறோம் (அதில் சிலவற்றை பிற்பகுதியில் எழுதி இருக்கிறேன்).

பத்தாம் வகுப்பில் அப்பாவிற்கு Chandigarhகு மாற்றல் ஆகி விட்டது. என் படிப்பிற்காக நாங்கள் சென்னையில் தங்கி விட, அப்பா Chandigarhகு சென்றார். இதற்கு முன் திருச்சிக்கு மாற்றலானா பொழுது நாங்கள் எல்லோரும் சேர்ந்து சென்றதால் இந்த முறை அப்பா தனியாக செல்வது என்னோவோ போல் இருந்தது. அப்பா ஊரிலிரிந்து முதல் முறை சென்னை திரும்பிய பொழுது அம்மாவுடன் சீக்கிரம் எழுந்து வாசலில் ரங்கோலியில் ''Welcome home, appa'' என்று சந்தோஷமாக போட்டது இன்றும் நினைவில் இருக்கிறது. அப்பாவும் விமான வசதி பெரிதாக இல்லாத அந்த காலத்திலும் மாதம் ஒரு முறையாவது GT பிடித்துச் சென்னை வந்து விடுவார். இதை தவிர அடிக்கடி கடிதமும் எழுதுவார். அந்த வருடம் எங்கள் வீட்டில் டெலிபோன் வசதி வந்தவுடன் STD bill பற்றி கொஞ்சம் கூட கவலை படாமல் பேசிய நாட்களுமுண்டு. எப்படா பத்தாவது பரீட்சை முடியும், எப்படா Chandigarh சென்று அப்பாவை பார்ப்போமென்று ஆகி விட்டது. இப்படியே இரண்டு வருடங்கள் ஓடி விட்டது.

பன்னிரெண்டாம் வகுப்பில் நான் எங்குச் சென்றாலும் பின்னாடி வந்து தொல்லை செய்பவர்கள் பற்றி அப்பாவிடம் அடிக்கடி பேசுவேன். காதல் தேசம் படம் பார்கயில் (SPBயும் தபுவும் அப்பா மகள்) தபு பின்னாடி சுற்றுபவர்கள் SPBகு விழுந்து விழுந்து வேலை செய்யும் காட்சி - அப்பா திரும்பி என்னிடம் சொன்னார் ''உன் பின்னாடி சுத்தற பசங்கள நாளைக்கு வீட்டுக்கு வர சொல்லு, எக்கச்சக்கமா வேலை இருக்கு'' ! இன்னும் ஒரு முறை ஒருவன் என்னிடம் லெட்டர் கொடுக்க அலையோ அலை என்று அலைய, நான் தொலைந்து போ என்று லெட்டரை வாங்கிக் கொண்டேன். அதில் 1008 எழுத்து பிழைகளோடு ஒரு கவிதை (எனக்கு சும்மாவே நிலவையும் பெண்ணையும் சேர்த்துச் சொல்லும் கவிதை என்றால் அலர்ஜி!) - ஓடும் நிலவு கூட என்னைப் பார்த்து விட்டு செல்கிறது, ஆனால் நீயோ என்னை பார்த்தும் பாராமல் போகிறாயே, அது ஏனோ?......இதை படித்து நானும் அப்பாவும் வயறு வலிக்கும் வரை சிரித்தது நேற்று நடந்தது போல் இருக்கிறது. இப்படி ஜாலியாக இருக்கும் அப்பா காலித்தனம் செய்பவர்களையும் சமாளித்திருக்கிறார். தொடர்ந்து Blank calls வரும் பொழுது டெலிபோனை எடுத்து ''ஹலோ, RA Puram போலீஸ் ஸ்டேஷன்'' என்று சொல்லி போன் செய்பவனை மிரள வைத்திருக்கிறார்.

IIT பரீட்சை எழுதி தேர்வு பெறாமல் சோர்ந்து இருந்த என்னை அப்பவோ அம்மாவோ ஒரு வார்த்தைக் கூடத் திட்டவில்லை. அப்பா தெரிந்தவர்களிடம் விசாரித்து என்னை என் TNPCE மார்க்குக்கு ஏற்றது போல் ஒரு பொறியியல் கல்லூரியில் சேர்த்து விட்டார். அது சென்னையில் இல்லாததால் ஹாஸ்டலில் தங்க வேண்டி வந்தது. தாத்தா இறந்த போது கூட அழாத அப்பா என்னை ஹாஸ்டலில் சேர்த்த பின் வீட்டிற்கு வந்து அம்மாவிடம் அழுதார். மாதம் ஒரு முறை தான் வீட்டிற்கு செல்லலாம் என்ற எங்கள் ஹாஸ்டல் விதியை முறி அடித்தே நானும் அப்பாவும் தான். நான் வாரம் ஒரு முறை வீட்டிற்குச் சென்று கொண்டிருந்தேன் ! அதிலும் எங்கள் ஹாஸ்டலில் பெண்களை தனியாக வீட்டிற்குச் செல்ல அனுமதிக்க மாட்டார்கள், பெற்றோர்கள் வந்து அழைத்துச் செல்ல வேண்டும். அப்பாவும் அலுக்காமல் வருவார்.

இரண்டு ஆண்டுகள் முடிந்த பிறகு college bus கிண்டி வரை வந்ததால் வீட்டிலிருந்து போக ஆரம்பித்தேன். காலை 7 மணிக்கு கிண்டியில் பஸ்ஸை பிடிக்க வேண்டுமென்றால் மந்தவெளியிலிருந்து 6 மணிக்கு கிளம்ப வேண்டும். அதே போல் சாயங்காலம் வீடு திரும்ப எட்டு ஆகிவிடும். முதல் நாள் சாப்பிட உட்கார்ந்த நான் உட்கார்ந்த இடத்திலேயே தூங்கி ஆடுவதை பார்த்த அப்பா அடுத்த நாள் முதல் என்னை ஸ்கூட்டரில் கிண்டி வரை கொண்டு விட்டு கூட்டி வர ஆரம்பித்தார், மாத கணிக்கில் இல்லை இரண்டு ஆண்டுகளுக்கு !

பொறியியல் படிப்பு முடிந்தவுடன் மேற்படிப்புக்கு வேண்டிய ஏற்பாடுகள் செய்ய ஆரம்பித்தேன். அப்பா எப்பொழுதும் தன் வேலையே தானே செய்து கொள்ள வேண்டுமென்பார், கைஎழுத்து வேண்டுமென்றால் மட்டும் என்னிடம் வா என்பார். பாஸ்போர்டிலிருந்து education லோன் வரை எங்கு சென்றாலும் இதை கொண்டா அதை கொண்டா என்று எல்லாச் சான்றிதழ்களையும் கேட்பார்கள். வீட்டிற்கு வந்து தேட வேண்டும் என்று நினைத்த எனக்கு அதிர்ச்சி. பீரோவில் வருடம் வாரியாக எல்லாவற்றையம் அப்பா தனி தனியாக பிரித்து, சரியான பெயர்களுடன் கூடிய fileகளில் போட்டு வைத்திருந்தார். இன்று ஜெர்மன்யில் வரி பணம் திரும்பி பெற எனது ஆடிடரிடம் பேசும் பொழுது எல்லாவற்றையும் தெளிவாக அனுப்பி இருக்கிறாய் என்பார். எங்கு பார்த்தேன் இந்த நல்ல பழக்கத்தை ?

நானே application போட்டேன், விசாவிற்கு எல்லாவற்றையம் பார்த்துக் கொண்டேன். German embassy எங்கு இருக்கிறது என்று கூட இன்று வரை அப்பாவிற்குத் தெரியாது. மகளை தனியாக எதற்கு ஜெர்மனி அனுப்புகிறாய் என்று பலர் கேட்டாலும் அவள் பார்த்துக் கொள்வாள் என்று ஒரே வரியில் பதில் சொல்லுவார். இன்று பலர் என்னிடம் தனியாக எப்படிச் சென்றாய் என்று கேட்கிறார்கள்....,எங்கிருந்து வந்திருக்கும் இந்த தைரியமும் தன்னம்பிக்கையும் எனக்கு ??

நான் ஜெர்மனி வந்து ஒரு மாதம் ஆயிருக்கும். ஒரு நாள் வீடு நினைவாகவே இருந்தது, போன் பண்ணி அப்பாவிடம் பேசலாமென்றுத் தோன்றியது, ஆனால் போனில் வார்த்தையே வரவில்லை, அப்பா பயந்து விடுவார் என்று அப்புறம் பேசுகிறேன் என்று வைத்து விட்டேன். அதுத்த நாள் அப்பா போன் பண்ணி என்னிடம் விகடனில் படித்த கடி ஜோக்குகள் சொன்னார். நான் விழுந்து விழுந்துச் சிரிக்கயில், இந்த சிரிப்பைத் தான் நேற்று கேட்க முடியவில்லை என்று சொல்லி அப்பா நெகிழ்ந்து போனார், எனக்கோ கண்ணில் மறுபடியும் கண்ணீர்....

திருமண வயது வந்தவுடன் அப்பாவிடம் தான் ஒருவரை விரும்புகிறேன் என்றும், அவரையே திருமணம் செய்து கொள்ள விருப்பப் படுகிறேன் என்றும் முதலில் சொல்ல வேண்டும் என்று முடிவு எடுத்து பேச்சை எப்படி ஆரம்பிப்பது என்று யோசித்த பொழுது அப்பாவே கேட்டார் ''யாரு, அஷோக்கா ?'' (என் கணவர் பெயர் அஷோக்). அதிர்ச்சியுடன் கூடிய சிரிப்புடன் ஆம் என்று தலை ஆட்டினேன். என் பிறந்த நாளையே பெரிதாக கொண்டாடின அப்பாவிற்கு என் திருமணத்தை நடத்தச் சொல்லியா தர வேண்டும்...ஜமாய்த்து விட்டார்.

அப்பாவிற்கு இசை என்றால் உயிர். அருமையாக பாடுவார் - தமிழிலும் சரி, ஹிந்தியிலும் சரி. இத்தனைக்கும் அப்பாவிற்கு ஹிந்தி தெரியாது. அர்த்தமே தெரியாமல் வெறும் கேள்வி ஞானத்தில் கிஷோர் குமார் பாட்டுக்களைப் பாடி தூள் கிளப்பி விடுவார். அப்பா ''ஒளிமயமான எதிர்காலம்'' பாடாமல் எங்கள் வீட்டில் விசேஷங்கள் நடந்ததே இல்லை ! கடை கடையாய் தேடித் தேடி நல்ல பாட்டு கேசட்களைச் சேர்த்து வைப்பார் (இன்று DVD :D), அதே போல் சினிமா படங்களும். இன்று என்னிடம் 10 GB பாட்டு, தூங்கி எழுந்து படுக்கப் போகும் வரையில் laptopilo iPodilo பாட்டு நாள் முழுவதும் ஓடிக் கொண்டே இருக்கும். என் கணவர் இதற்கு என்னை கிண்டல் செய்து என்ன பயன் ??

அப்பாவை நான் டென்ஷனாகப் பார்த்த ஞாபகமே இல்லை. அடிக்கடி ''take it easy policy'' என்பார். நான் கோவப்பட்டு அப்பாவை கையில் தட்டினால் ''என்ன மைகேல் அப்பாவையே அடிக்கற'' என்பார் (மைகேல் மதன காம ராஜன்).

அப்பா ஒரு சுகவாசி. வாழ்க்கையை அனுபவிக்க வேண்டும் என்று அடிக்கடிச் சொல்லுவார். தூங்க போவதற்கு முன் திரையை போட்டு விட்டு, ஏ.சி on செய்து விட்டு, மெல்லியதான சில பாடல்களைப் போட்டு விட்டு வந்து கட்டிலில் படுத்துக் கொள்வார். நானும் பக்கத்தில் போய் படுத்துக் கொண்டு ரொம்ப நேரம் அப்பாவிடம் கதை பேசுவேன்....சுகமான நினைவுகள்....

நான் பள்ளிக்கூடத்திலும் கல்லூரியிலும் ''Best outgoing student'' வாங்கியதில் அப்பாவின் பங்கைப் பற்றி இன்னும் கூறவா வேண்டும் ? பாஷை தெரியாத மேல்நாட்டிற்கு வந்து படித்து வேலை பார்ப்பதில் அப்பாவின் பங்கைப் பற்றி இன்னும் கூறவா வேண்டும் ? மனதுக்குப் பிடித்தவரை கல்யாணம் செய்து கொண்டு சந்தோஷமாக இருப்பதில் அப்பாவின் பங்கைப் பற்றி இன்னும் கூறவா வேண்டும் ? நான் குழந்தையாக இருக்கும் போதே எல்லோரும் அப்படியே அப்பாவை உரித்து வைத்துருக்கிறேன் என்று சொல்வார்கள்....அப்பாவும் அதை கேட்டுப் பெருமை பட்டுக் கொள்வார். என்னை யாரவது புகழ்ந்தால் ''யாரோட பொண்ணு'' என்று அப்பா மார் தட்டிக் கொள்வார்....அதை பார்ப்பதற்காகவே எல்லோரும் புகழும் வகையில் நடந்துக் கொள்ள வேண்டும் என்று தோன்றும் !

அப்பா முதல் முறையாக நான் கேட்டக் கேள்விக்கு தெரியாது என்று பதில் சொன்ன பொழுது அதிர்ச்சியாக இருந்தது....மெதுவாக யோசித்து பார்த்த பிறகு தான், நான் வளர்ந்து விட்டேனென்று உரைத்தது, எனக்கு அது பிடிக்கவில்லை, ஜீரணிக்கவும் முடியவில்லை...

இன்று அப்பாவிற்கு வயது 55. பல முறை அவரால் முன்பு போல் இருக்க முடியவில்லையே என்று தோன்றும்....ஆனால் நானும் இன்னும் இரட்டை ஜடை போட்ட சிறுமி அல்ல என்பது நினைவுக்கு வரும்....அவர் செய்ததெல்லாம் போதும், இது நான் திருப்பிச் செய்ய வேண்டிய கட்டம் என்ற கடமையும் முன் வந்து நிற்கும்.

அப்பா இன்றும் அதே சிரித்த முகத்துடன் ஜாலியாக தான் உண்டு, தன் computer உண்டு என்று இருக்கிறார்....ஆபீசிலிருந்து வந்தவுடன் ஒரு பக்கம் கம்ப்யூட்டரில் விகடன் படிப்பதென்ன, இன்னொரு பக்கம் mp3 download பண்ணுவதென்ன என்று படு பிசியாக இருப்பார். நான் வார வாரம் போன் செய்யும் பொழுது என்ன சாப்பிட்டேன் என்று கேட்பார். நான் salad, soup என்றுச் சொன்னால், ஐயோ, நான் உன்னை நினைத்துக் கொண்டே இப்பொழுது தான் வெங்காய வத்தக்குழம்பும் உருளைக்கிழங்கும் சாப்பிட்டேன் என்று என்னை கிண்டல் செய்வார்.

வருடா வருடம் இந்தியா போகும் பொழுது அப்பாவை சென்னை ஏர்போர்டில் பார்த்த பிறகு தான் அப்பாடி என்று இருக்கும்....ஏனென்றால் இதில் முதல் Hug அப்பாவிற்கு தான்.......என் அப்பாவிற்கு.......

Note of Wisdom: You do not have to worry about your kids not listening to you but you should worry about them always watching you. They are what you do !

Disclaimers: அம்மா கோபித்துக் கொள்ளாதே, நான் அப்பா செல்லம் என்பதால் அப்பாவைப் பற்றி முதலில் எழுதி விட்டேன்...உன்னை பற்றி எழுதவும் நிறைய இருக்கிறது :)

அப்பாவைப் பற்றி சொல்லும் சாக்கில் என்னை பற்றியும் நன்றாக பீத்தி கொண்டுவிட்டேன்...பொறுத்துக் கொள்ளவும் :D

Statutory Warning: பதிவின் பெயரையும் background musikayum பார்த்து இது ''அபியும் நானும்'' மாதிரி இருக்கிறது என்று ஒப்பிட வேண்டாம்....அது கதை, இது அதையும் தாண்டி புனிதமானது, புனிதமானது, புனிதமானது......